-¡ Todas as tardes igual!- regunguñaba Leocadia.-¡ Sen ir a ningures! ¡Aquí encerrada no colexio de Carnota! E ainda por enriba! Cos mesmos libros!- Seguía dicindo.- ¡Esto non pode ser! Mañá mesmo falo cos profesores sobre isto.- Dicía.
Ao día seguinte, !todos estaban ocupados! pois era un día moi atarefado. A directora, Gina, estaba axudando a pegar un mural. O mestre Manolo estaba dando clase na clase de 5º. O consersexe, Xoán, estaba limpando un pouco o patio. eva a mestra de inglés estaba dando clase a 3º...E todos así. A pobre Leocadia sentíase soa, sen ninguén con quen falarlle do que lle estaba a pasar. Parecía mentira, tódolos carteis ca súa foto e ninguén lle facía caso. Pasarón os días, todos os mestre as tarefas de sempre. De súpeto a Leocadia ocorreuselle unha idea;-se non veñen a min chamareinos eu- pois xa estaba farta.Xa estaba farta-¡Algo terei que facer!- dixo.
Leocadia dirixíuse a direcdción e descontroluo a srea.-Así aprenderán pois só eu sei dirixir este aparello!-. Dixo Leocadia con voz vengativa. Cando os mestre se deron de conta foron xunto leocadia.
-Por favor Leocadia, sentímolo moito, de verdade, se nos axudas a controalar a serea, faremos calquera cousa por ti. Suplicaronlle os mestres.
-¡Está ben!-Contestou Leocadia.
-Pero cunha condición. faredes unhas mochilas chamadas "as Mochilas Viaxeiras" e meteredesme dentro, iredes pasanbdo de neno en neno para que miren os meus contos e debuxos para que poida viaxar mentres ensino aos nenos.
-Propuxo Leocadia.
Os mestres aceptaron, e agora, a mochila está pasando por tódolos alumnos do colexio de Carnota.
FIN
Ao día seguinte, !todos estaban ocupados! pois era un día moi atarefado. A directora, Gina, estaba axudando a pegar un mural. O mestre Manolo estaba dando clase na clase de 5º. O consersexe, Xoán, estaba limpando un pouco o patio. eva a mestra de inglés estaba dando clase a 3º...E todos así. A pobre Leocadia sentíase soa, sen ninguén con quen falarlle do que lle estaba a pasar. Parecía mentira, tódolos carteis ca súa foto e ninguén lle facía caso. Pasarón os días, todos os mestre as tarefas de sempre. De súpeto a Leocadia ocorreuselle unha idea;-se non veñen a min chamareinos eu- pois xa estaba farta.Xa estaba farta-¡Algo terei que facer!- dixo.
Leocadia dirixíuse a direcdción e descontroluo a srea.-Así aprenderán pois só eu sei dirixir este aparello!-. Dixo Leocadia con voz vengativa. Cando os mestre se deron de conta foron xunto leocadia.
-Por favor Leocadia, sentímolo moito, de verdade, se nos axudas a controalar a serea, faremos calquera cousa por ti. Suplicaronlle os mestres.
-¡Está ben!-Contestou Leocadia.
-Pero cunha condición. faredes unhas mochilas chamadas "as Mochilas Viaxeiras" e meteredesme dentro, iredes pasanbdo de neno en neno para que miren os meus contos e debuxos para que poida viaxar mentres ensino aos nenos.
-Propuxo Leocadia.
Os mestres aceptaron, e agora, a mochila está pasando por tódolos alumnos do colexio de Carnota.
FIN
Hola,son Xurxo do colexio de Carnota, o conto gustame moito, sobre todo porque o fixen eu na clase de 5º.
ResponderEliminarpenso que deberían poñer a miña firma
ResponderEliminar